Maryam

غروب که میشه بوی مریم از تو پنجره ها میاد تو خونه های داراب خونه هایی با آجرای خَسته اینجا بازار تلخِ عزا داراست تا شب میشه مریمو آشنا ندیده تو این زمان تموم واژه ها غریبه ان تا غرق بشه پشتِ رودِ شب میونِ کوه نگاه مادری که با شِنا غریبست

مریمم کجایی؟ برا لباسِت اندام آزاده قامتی ندارم بیا مادر اِستقامتی ندارم خوب و بد تویی بی تو قیامتی ندارم

وقتی که تو تبِ کَری اَن همه خواب، وسط این قریه ان همه مادر بعدِ زوزه های گرگا میگه کدوم زوزه بویِ خون مریممه؟ آه

مریمم گلِ ناب اُمیدم اینجا صورتا همو به نقاب لو میدن چشما دیدنو به خواب لو میدن ماهیا همو به قُلّاب لو میدن کلِّ عمرِ تو صرف چی میشه؟ میشد سکون واست یه دردِ دیرینه میشد لایِ درختا که به ارّه میگفتن تقدیر حرکت تو پوزخندِ بی ریشگی شد

(مریمم کجایی؟) (خوب و بد تویی بی تو قیامتی ندارم) (مریمم کجایی؟)

جهان کوچیک و فانیه نَنِه دست هات زندانیه نَنِه دیوونه یِ این خُورده نفسی ها؟ جانَم اینجا جانیه نَنِه تو غروبِ کبودِ جوونه ها کدوم مرگو بِدم به ثانیه ننه؟ توو فرسایش خِفَّتِ سن هوایِ گَردی تو نفرت شِن

جهان غمین و خالیه ننه زمینِ بیماریه ننه چشماتو بازِ رفتن بذار جهان نگهبانیه ننه زبونی که نگه قربان همون سَریه که قربانیه ننه نبودم دُنبالِ مصلحتم من صدایِ اَسلَحَتم ننه

جهان روزی بی کسیه یه زخم بازِ بی بَخیه دلت گرمِ نونِ توو سُفرَت جهان چه دندونه ننه که وقتی سر میکِشی بِهش سمباده یِ زر میکشی بهش حالا جر بده که، کلِ جهان نونه ننه