LAMS

از بچگی بهم گفتن بزرگ میشی یادت میره من کوچیک شدمُ یادم موند و این یادم داد که واقعیت همیشه خلاف گفته هاشون خواهد بود نقطه ؛ این آهنگ حالت روحی الانه منه نه خوشگله نه زشت نه عامه پسند نه واسه مهمونی خوبه نه توی ماشین وسط یه جاده پر از منظره قشنگ نه خوبه ؛ نه بد نه درسته نه غلط نه سیاهه نه سفید خاکستریه این یعنی رنگ واقعیت واقعیتی که میگه کل زندگی یه بازیه رویاهات میکشنت جلو خاطراتت میکشنت عقب چی میمونه ازت ؟ یه چیزی میشی به عمق افکارتو به طول زندگی ولی این مهمه کی رفتنیه ؛ کی موندنی کی تو حاشیه ست ، کی تو متن کی یه جرقه ست واسه تغییر با چند خط شعر خوندنی ولی این مهمه کی رفتنیه ؛ کی موندنی کی تو حاشیه ست ، کی تو متن کی یه جرقه ست واسه تغییر با چند خط شعر خوندنی فقط با چند خط شعر خوندنی؛ زندگی، یه مجموعه منظم از بی نظمی هاست یه مجموعه معقول از بی عقلی ها له شده زیر پای عرف اجتماع خوب ولی اشتباه من ترکش کل جنگها تو شونمه من لای همین آهنگا خونمه من شعر نمیگم، من شعر میشم این موسیقی واسه ی من عین بودنه شما چی؟ شما که مام میهنُ مالیدی زیر بقلت که بو نگیری شما که خوب هارو بد کردی ما اون مرز های پیچیده و درهم مغز تورو رد کردیم هی این یعنی له شدن کلیشه ها نوبتی این یعنی وطن ولی آدمای غربتی این یعنی موسیقی مدرن تو جامعه خشک سنتی منو میبنی؟ جلوی پام؛ هیچ ردپایی نیس تو اضطراب دستای پر آرامش دستای خای نیس از این زمین نفرین شده نا آسمون بکر راهی نیس منو میبینی؟ حتی افتخار میکنم به اشتباهام هرچند کل گذشتمو ، حالمو ، آیندمو له شده دیدم زیر پاهات ولی.؛ ولی این مهمه کی رفتنیه ؛ کی موندنی کی تو حاشیه ست ، کی تو متن کی یه جرقه ست واسه تغییر با چند خط شعر خوندنی ولی این مهمه کی رفتنیه ؛ کی موندنی کی تو حاشیه ست ، کی تو متن کی یه جرقه ست واسه تغییر با چند خط شعر خوندنی فقط با چند خط شعر خوندنی؛