Kalaagh

هوا آن سوی چَشمانم بارانیست سکوتم تحفه رنجی پنهانیست به شب آغشته می ماند خورشیدم فراز تپه ای ماهی پیدا نیست صدایی از درون با من می گوید شروع فصل بی رحم تنهاییست

پَر میزند بر بامم سیاه کلاغ و شب به ویرانه ها می ماند خانه بی چراغ و تب می سوزدم می کوبد به در دست سرد باد جز رفتنت تصویری نمی آورم به یاد

هوا آن سوی چشمانم بارانیست سکوتم تحفه رنجی پنهانیست هوا را پنجه می سایم می بینی نفس اطراف دستانم پیدا نیست صدایی از درون با من می گوید شروع فصلِ بی رحم تنهاییست

پَر میزند بر بامم سیاه کلاغ و شب به ویرانه ها می ماند خانه بی چراغ و تب می سوزدم می کوبد به در دست سرد باد جز رفتنت تصویری نمی آورم به یاد (می سوزدم می کوبد به در دست سرد باد) (جز رفتنت تصویری نمی آورم به یاد)