Koocheye Nastaran

این حرفِ یه سربازه از غربت یه سنگر یک نامه خون آلود از جبهه خاکستر با بوسه به دستای مادرش شروع میشه میدونه که این سنگر فردا زیرِ آتیشه

میگه اسم اون کوچه اسمِ من نشه مادر اسمِ نسترن روشه چه اسمی از این بهتر نسترن رو میشناسی اون دخترِ همسایه است میخواستم عروست شه اما بعدِ آتش بس

برقِ چشم اون اینجا توی جبهه با من بود اون دلیلِ جنگیدن اون معنی میهن بود مادر نکنه یک وقت خونِ منو بفروشن اونایی که بعد از من پوتینامو میپوشن

نگذاری که اسمِ من ابزار غضب باشه خونِ من و همرزمام بازیچه شب باشه نگذاری که اسمِ من باتوم بشه تو پهلو یا تیرِ خلاصی شه تو صورت دانشجو اونایی که اسمم رو با عربده میخونن از بغضِ شبِ حمله یک قطره نمیدونن

اونا تو شب آتیش فکرِ جونشون بودن رنگِ سفره هاشون بود خونِ صد تا مثلِ من مادر نذار اسمِ من اسم کوچمون باشه وقتی عشق نمیتونه توی کوچه پیدا شه وقتی عشق به شلاق و حبس و توبه محکومه ردِ پای بغضِ من روی نامه معلومه یادِ منو پنهان کن تو اون دلِ پهناور حتی عکسمو بردار از رو طاقچمون مادر