Emtehan

خاموشم توو واقعیت این خیال بی هویت حقیقت شد رفت توو سینم مست از خود بی خودیم مسحورِ سحر دیدن سحرم بار کلی چشم رو دوشمه نباید بشکنه کمرم قمرم نور بده همه چراغ هارو کشتن عقبم من از خودم ولی آینده توو بغلم من عاشق رقص ولی سازها ناکوکن می کوبونم توو خودم بمونه سال ها ناقوسم با همه وجود میدرم جامه سیم بشه موهای تنم پیِ رویا هی کابوس ندیدنم میکشم آرشه رو بدن بیاد صدا پوستم ناخن بلرزونه مو رو هارمونی ها دوست شن من رهبر چوب به دستِ نوازنده نیستم سمفونیِ بی رهبرم که لباس ساز می پوشم من خودمو نمی بینم شاید صدام برسه به گوشای صورت هایی با چشم های نابینا توویِ عصر تیرگی تار میشه تصویرم ولی شاید صدام شاید شاید شاید صداش در بیاد بعدها اگه اون کسی که اینا میگن من نباشم چی؟ نخ نما شم چی؟ توو نیازشون به یه قهرمان واقعی من ادا شم چی؟ کشف رمز ناجی با چی راهی بانی میکنم خالی بازی توو دنیای آخر الزمان بی کفایتی چطور باید کافی باشی؟ یه دنیا جنگه توو سرم صلح چطور فرا بخونم ته کشیده غذای روحم سرنوشت اجباری ادامه دادن شده بلای جونم طلای شهر دود اندودم اگه هیچوقت نفهمن ارزشمند بودم من فنا شم چی؟ اگه بعدها توو تاریخ بدنام بشم چی؟ بکنم آباد خودم تنها بشم چی؟ میگن می تونست نکرد یا نمی تونست کرد؟ باعث کنده شدن سرها بشم چی؟ دستور واسه شکنجه ی تن ها بشم گیاهای سبز بسوزن از تابشم اگه توویِ کتاباشون توویِ آینده بازیچه ی سود آور دست ها بشم چی؟ دست من روی رگ گردن لغزش ضعیفه نبضش پریده رنگش از سوراخ های گشاد بینیش بیرون زده سرخی جرأت داغ کرسی قدرت روبروم یه دریا از یخه دل من مالِ زدن و تبخیر آب های ساکن همیشه سرد من پایان میدم این کدُ من شما میکنم این خودو به سیاهی لشکر ها بگین من بازی می کنم این رُلو بیخیال سودو ضررم بیخیال پر پر زدنم من عطار میسازم با جدا کردن روح از بدنم پهلوون پنبه های شهرو رهنمود دهنده های خلقو انقدر گدازه توویِ سینمه که سیاه میکنم با دود از دهنم برای درد هایی که کشیدم فرداهایی که نچشیدم این جیغ جنون انزجار و من مسئول ارتکابش تنها راه رسیدن من به انتقام اومدم که بگ...