Gir

یه حسی از گذشته ول کنم نیست تا دست می زنم به هرچی می ریزه رنگش خاکستری تر می دَوَم این نه بلیطِ بخته و نه تیری به تخته "می شنوی صدا بارشِ کلمه رو؟ اگه اینجوری بیاد می ریزه سقفت" حالا که تا اینجاش رو اومدم دیگه فرقی نداره چی میشه بعدش یه طرف باد، یه طرف دیو آغوشم رو باز می کنم، فقط رد می شه باد از زیرِ بغلم یک من افتاد از شیبِ قلمم، تو جیبِ ورقه م "بالای قله ی کوهی از کاغذ بالاخره آشوب میگیره یقه ات" چه مصیبت بار نیرومند ام بیگانه با مزه ی شیرینِ وطن نه دستی واسه گرفتن موند نه چَشمی واسه نگاه کردن نه امنیت، نه اهمیت نه راهی واسه به اشتراک رفتن "باید خودِ قدیمت رو زنده کنی، حتی مسیرِ جدیدِ اعتماد کردن" من چندین نسخه از خودم رو کُشتم سوزوندم تا که پشت گرم باشم تو مسیرِ غریبِ رشدم چه تخریبی رخ داد وسطِ این شهوتِ مریضِ سرعت هرچی بیشتر می رفتم به پیش اوضاع بیشتر می شد پس "خوراکِ قصه ی فردات چیه؟ نویسنده ی چیره دست!" فردا تیزه، فردا می آد فردا توی لحظه هام می شکست دست و پای دیو رو می بُریدم ولی باز دوباره در می اومد سرش رو از بیخِ گردن می زدم ولی باز دوباره در می اومد "شاید اگه دیروز طرفِ من بود از این وضعیت چیزی بهتر می اومد" صداش رو از توی سرم قطع می کردم ولی پژواک می شد توی هر گیومه م فردِ مهاجم به تاریخ معاصرِ فرداست تو من هنوز مجادله برپاست توی پوکیِ تحققِ آرزو خاطره سقف خاکستر کف آواره کافئین قهوه قهوه پاره کاغذها چاره گُم روبرو دیوار زُل سوتِ گوش کر کننده ممتد سکوت