Parde va Ghoroub

هر روز این موقع دلم میگیره شیشه پای حرفا و گله ام میشینه دست نسیم روی شونه هام واسه دلداری تکونم میده ولی رقص من میمیره هر روز این موقع امیدمو میبازم درونم غُصه های این مصیبتو میسازم شیشه بخار میگیره از ناله های من با انگشتام رو بخارش خورشیدمو میکشم

هر روز این موقع که میشه صد بار میمیرم میشه تیره ترین توی نوع خودم هر تصویری از روشنی دیدم تگری میزنمش روی خودم هر روز این موقع که میشه دلم میخواد چشمامو أ کاسَشون درارم بلکه دیگه نبینم، میخوام موهامو أ پیاز بکَنم شروع کنم آزادانه فرارم، لعنتی چیه خصومتت با من؟

نمیبینی سال هاست اسیر این خونه ام داستانت تکرار شکنجه روحمه رنگ ترسناکت، بلای جونمه من یه پرده بودم فقط تو این سرزمین تو تقاص کدوم زندگی کردمی هر دو میدونیم که آسمون بهونست هر دو دل باخته خورشیدیم

هی غروب، خورشیدو از من نگیر گرمای این دل خونمو از من نگیر من تموم شبو منتظرش بودم با توئم توفیقو از من نگیر

هی غروب، خورشیدو از من نگیر گرمای این دل خونمو از من نگیر من تموم شبو منتظرش بودم با توئم توفیقو از من نگیر

من زاده شدم واسه آزارت منم که میکنم به این دردا دچارت تقصیر من نیست اگه روزمرگیم اینه منم برنده حتمی توی قُمارت میدونم که توی دلت انبار کردی کینه مو میدونم که تو دوست نداری این راه و شیوه مو دنیای من بزرگتره از اتاق تو نخواد جدا میشن اگه بگم چیزایی که دیدمو

وظیفه بودن تو دل باختن نیست شیشه رو به روت خاطر خواه توئه اینه دلیلش که واست سنگ صبور شده حتی میدونم که دیوار شیفته شیشه است همه توی دور باطلی از نرسیدنیم همه نقاشی هایی که واسه نکشیدنیم اینا همه تصادف اتفاق بی دلیل من عذاب تو میشم و تو عذاب دیگری

ایرادی نداره اگه ازم متنفری من به دنیا اومدم که ازم بدت بیاد من که برای تو دارم حکم یه قاتل یه جایی هستم دلیل شعر یه شاعر تقصیر من نیست اگه دلگیرم برات اگه رنگ ترسناکی کشیدم برات هر دو میدونیم که آسمون بهونست من دلباخته نیستم اسیر خورشیدم

هی پرده کاری ازم ساخته نیست حقیقت وجود من اسارتش بود میدونم که تلخ میشه دنیای خیالیت وقتی برمیگردی به دنیای واقعی

هی پرده کاری ازم ساخته نیست حقیقت وجود من اسارتش بود میدونم که تلخ میشه دنیای خیالیت وقتی برمیگردی به دنیای واقعی