Marjaan

سهم من بوسه گل نیست سهم من زخم یه خاره فتح کردی تو تن من رو همیشه پیشم بمون و یه لحظه نرو تنت سبزه و وحشیه مثل جنگل چشمام قرمزه، دل سیاه رنگ شب و دیدم هیچکی نی خودم با خودم تنهام بال دادی بهم شدم بلند پرواز اوج تنهایی جا شهرت همراهم هر روز بوسیدمت، با تو شدم هم کام من و تن سبزت و دود نقره ای غیر من نشون دادی روی گل به کی میخوام با تو بالا باشم حتی وقت مردنم میخوای توی اوج بمونی، باس توی اوج بری نه، نمیکنم تو رو ترک عمرا و درمون منی وقتی افسردم و بودی عشق ممنوعه توو نوجوونی منم یاد نگرفتم چشم گفتن رو تو جرم من، تویی دلم دوره به تو به سهمم زوزه گرگه و بوسه گله کشتی فکرامو، شدش روح من رها مرجان اومدی باهام هر گوشه کره باعث میشی یادم بره همه شعرامو باعث میشی شعر کنم همه حسامو من تو رو میخوام حتی باشه تهش زندان و تو رو نفس میکشم یه روز کف تهران و سهم من بوسه گل نیست سهم من زخمه یه خاره سهم من کجا نسیمه سهم من موج و غباره سهم من بوده تنهایی و تنهایی جنگیدن تنهایی راه رو پیدا کردن تا توو هر جایی باهام و میام تنهایی با تو، بگو دردها بیان و هیچی نداشتم، تو برام پول شدی سوخت دادی پای من و ابر و دود شدی گفتی میرسی به آرزوهات، برات دور نبود وقتی من و تو و رویا با هم هم آغوش شدیم با تو هر چی فکر کردم واقعی شد و به جا نفرت یاد دادی عاشقی رو تو میشه حسودی ببینمت با دوست و دشمنم اونا دروغن، من میخوام واقعی تو رو گرم و سرد رو مثل آسفالت کشیدم زندگیم رو لای این شعرها میگفتم تو خوشگلی و من حرفه ای توو ناز کشیدن هروقت بوی تو میپیچه یاد تهران میوفتم عشق من به توئه، از قدیم موندگاره ابدی، ازلی، نشی دلگیر یه موقع نه نری، اگه بری من میدم نسخی رد میدم و علنی میشم عصبی و ممکنه برم توو صورت عوضی ها اصلا درمونی یا خود مرضی بگو چرا دوریت برام انقدر سخته لعنتی ها بگو سهم من بوسه گل نیست سهم من زخمه یه خاره سهم من کجا نسیمه سهم من موج و غباره