Sargardoon

هر شب راهی می خانه میشم مِی میخورم و دیوانه میشم سرمست و خراب، شیدا که میشم گم میشم و دیگه پیدا نمیشم کاش از آسمون آبی بیاد صدایی منو نجاتم بده از این بگایی بهت احتیاج دارم بیشتر از همیشه سعی کردم آدم شم ولی نمیشه

خدا دست منو بگیر و منو برگردون خیلی وقته گمم مثل یه روح سرگردون

هر شب راهی می خانه میشم مِی میخورم و دیوانه میشم سرمست و خراب شیدا که میشم گم میشم و دیگه پیدا نمیشم میزنم زیر قولم و طفره میرم نشده چیزیو گردن بگیرم زندگی رو گرفتم رسما به کیرم اگه قرار باشه مثل همه تهش بمیرم

گِرمی چنده؟ نمیزنم اگه زیر بیست و پنجه باز من بی جنبه قول دادم شروع کنم از همین شنبه Oh my god اونو ببین ماماسیتا اوو آی آی آی نمیخوام بالای دهه هفتاد نمیخوام زیر 180 هر جا میرم جدیدا همه زوم میکنن رو ما شدیدا دو تا بگ براش خریدم جلو جَمع لبو داد انگار نویدم نمیگم اینا افتخاره اگه تند میرم اشتباه این جاده بی انتهائه ولی زندگی کردن همین یه باره

خدا دست منو بگیر و منو برگردون خیلی وقته گمم مثل یه روح سرگردون

مِی شرابم، مِی عذابم، مِی پناه با تو آرامم ولی در سوز و آه مِی شرابم، مِی شرارم، مِی نفس بی تو ماند این جهانم چون قفس ای به ظاهر نور و در باطن بلا می کُشی اما نمیگویی چرا خوردم از جامت دلم آتش گرفت خنده رفت جاشو غم عالم گرفت

خدا دست منو بگیر و منو برگردون