Sorkh

این شهرو بی ساکن میخواد اون این دنیا رو ساکت میخواد اون دریا رو بی ساحل میخواد اون این زخمیو عاقل میخواد اون انگار داشت دور میرفت آروم توویِ نور میرفت من سردو هِی جوش می کرد چون نبض من بود تووش میزد بوم ، بوم ، بوم صبح پاشی رویِ تخت لخت باس بچشی از دنیا دست پخت کلی رُز اَ دم سرخ توو گلدونِ رو میز تو بدخُلق تا خرخره پُرم از خوی حیوونش از ادا اصولای پُر و پیمونش از این من که کلی قله رو دیده از این شهری که تویی خودِ میدونش فرو کردی به خودت نه من من رفیق خداتم گولت زدن من جلو نمیزنم جلوترم این کارا که میکنی شبیهه منن دلم سوخت ، دیدی؟ من عمرم رفته توو سیری ولی گشنه ها رو دیدم تو رو هم می دونم دیدی دور دهنشه خون توله هاش زندگی نبوده خیلی عاشقونه باهاش پاک کرده ضعفش رو از رویِ گونه هاش منتظر کاردِ بره تووی روده هاش باختن زیاده برنده نی سقوط کن اونقدر تا پرنده شی بزرگ نی اونقدر که خوردت دادن گربه رو کردن توو قفس شیر بخواه توو دل آدما دیده بشی بخواه تا تهِ عمرتو بیمه بشی نخواه با اهلِ اینجا سنجیده بشی بخواه فقط توو خودت فهمیده بشی سادست ولی عزیز مگه نه ؟ دنیات نیست مریض قدرِ من من از آزادی زیاد چَک خوردم چون برا من نبود هیچ چیز قدغن نندازش زمین مشتی فرو کن توو تنم تو زنده میمونی و من بازی رو میبَرم من روزی هزار بار با خدات میپَرم از همین پنجره بی منیّت بی منم بی اراده آروم اَ چشم هر دوتامون اشک تار کرد دید و سُستی تووی پامون ذوق بود یا غم ؛ نفهمیدمش اما اینو حسم گفت سختی نیست توو راهمون تو لوپ (Loop) زمانی گیر کردیم شادیم اما دلتنگیم میخندم با خدات من هنوز به این تراژدی بی معنی خیلی وقته دورم از همه مهم فشنگه نه خود اسلحه اینو قشنگ تو لمسش میکنی وقتی که مثال شی توو یه مسئله واس آشنایی فرق داره پارامترامون بو شهوتت میاد از کیلومترا دور من از تو فقط سکوتو میخوام تو میخوای که شل شه دوتا پلکامون گفتن بیا و ترکش کن یه راه دیگه رو کشفش کن گفتم خداتون عاشق منه اشکال نداره دستش خورد یک صفحه یِ اشتباه رو هزار دفعه خوندیم این بچه ی بی گناهرو کجا ها کشوندیم تقدیرمون بود دیدن بی هیچ حدو مرز رنگی به جز سرخ نمونده توو این سطل رنگ