Marssiyeh

غربت عمیق اندوه منو ، چاه خشک تو بیابون نداره سردی و تاریکی زندگیمو ، هیچ شبی تو هیچ زمستون نداره مثل شعر مرثیه ، از شب و گریه پرم برای تموم شدن ، لحظه ها رو می شمرم

کی ستاره ی منو از آسمون ، پشت این پرده ی خاموشی کشید ؟ گلدون شیشه ای مو کی زد به سنگ ؟ کی منو به خود فراموشی کشید ؟ کاش میشد واسه خودم گریه کنم ، این قدر گریه که دل پاک بشم سبک و پاکیزه مثل خود اشک ، زیر خاک گریه هام خاک بشم

چشمای ساکت تو رنگ شبه ، شبی که سرد و فردا نداره شبی که باید بمیره زیر نور ، مثل اون مرگی که اما نداره کاش یکی حرف منو باور می کرد ، کاش یکی می فهمید اندوه منو کاش یکی تو بُهت تنهایی من ، باورش می شد غم شکستنو مثل شعر مرثیه ، از شب و گریه پرم برای تموم شدن ، لحظه ها رو می شمرم!