Shahram Solati

دست روزگار ازم دورش کرد از کسی کاری دیگه بر نمیاد از قدیم تو گوشمه یه شعر تلخ اون که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد دل من خیلی گرفته این روزا دوس دارم از ته دل گریه کنم نمیدونم بعد اون باید به کی خودمو بسپارم و تکیه کنم خودمو بسپارم و تکیه کنم

دنیای من از پیش من رفت من موندم و تنهایی و درد با هرچی آدم توی دنیاست بازم نمیشه جاشو پر کرد دنیای من از پیش من رفت دلتنگ میمونم من همیشه صد سال هم رد شه از این درد حالم همینه خوب نمیشه

اینکه دیگه نمیتونم ببینمش داره قلب منو آتیش میزنه حکمت خدا چیه از این عذاب از غمی که تا همیشه با منه از غمی که تا همیشه با منه

دنیای من از پیش من رفت من موندم و تنهایی و درد با هرچی آدم توی دنیاست بازم نمیشه جاشو پر کرد

دنیای من از پیش من رفت دلتنگ میمونم من همیشه صد سال هم رد شه از این درد حالم همینه خوب نمیشه