Chand Mifrooshi?

منو به خودم پس بده عوضی اين عذابو تموم كن می ترسيدم خودمو ببازم فکر كنم آخرِ داستان هم همون شد چيزی حل نشد، كلمه حروم شد طلخک زنده س ولی مضحكه تموم شد شدم یه خودِ بی خودتر از قبل عقل تو سرم لَق می زنه، نمی زنه خواب تو شبم پَر من يه پرنده م آرزو ندارم چون بهارم هم با مرغ سحر رفت انگار بتمن به گاتهام زده يه چيزايی ديده مخش گازام زده فقط سر و دستِ بريده م تو بازار كمه شنل پوشيده، شهر رو به تاراج زده قهرمانِ قصه خوابه، آينه رو بشكن نگو زن خواباش چپه؛

می خرم بگو چند می فروشی منو؟ چند می فروشی منو؟ چیزی نمونده ازم بگیرن لاشیِ پست فطرت اگه پس به م ندی منو باز می دونی كه عقب نمی رم تا حقمو ازت نگيرم

شايد من از من دررفته نمی خوام قبول كنم كه منو از من گرفتن هرچند می دونم جدايی طلبا در بند عشقن از شب نوشتم صبح يادم بمونه می تونه بد باشه اين باور كه خوبه نمی خواد خودشو داور بدونه ولی داستانو باید تا آخر بخونه من دلش می خواد بيشتر بدونه و قطب نما شه عقل و قلب و حسم مرزو بشکن جبر و قسمت؟ خرافات و حكمت؟ اين خودی كه بی خود شده داره تبديل می شه به يه درد ولگرد كه مرگم ول كرد منو به خودم پس بده عوضی من آب تو دلم گرم نمی شه، نمی زنه خواب تو چِشَم پَر

می خرم بگو چند می فروشی منو؟ چند می فروشی منو؟ چیزی نمونده ازم بگیرن لاشیِ پست فطرت اگه پس به م ندی منو باز می دونی كه عقب نمی رم تا حقمو ازت نگيرم

آدم گرفته طاعون سرشتش كاش بزنه يه كمی صابون به چشمش ظلمو قلمِ قانون نوشته اگه الان رو گنجِ قارون نشسته سهممونو كی تعيين می كنه؟ كی زالوصفته؟ كی از جيب می خوره؟ از ريشه نمی كنه، از بيخ می بُره اگه عقيده شو داره به ت تحميل می كنه پس يه روز دوباره قد می كشه وقتی شرايط می زونه يه روز می فهمه اين همه اتفاق برای چی بوده مصلحتش اصلاً به صلاحِ كی بوده دست می كشه از اين فرارِ بيهوده منو به خودم پس بده عوضی من عقل از سرم پَر زده ولی بازم همون برنده م

می خرم بگو چند می فروشی منو؟ چند می فروشی منو؟ چیزی نمونده ازم بگیرن لاشیِ پست فطرت اگه پس به م ندی منو باز می دونی كه عقب نمی رم