Mikham Bargardam

میخوام برگردم به وقتایی که عاشقت بودم حرفامو خوردم من ساکت هی موندم دور شدیم از هم و بینمون فاصله اومد یه چند ماهی میشه که دیگه ساکته خونه ام رفتی و شدی یه امیدِ محال نمیدونستم دستات مُرفینه برام کاش میشد زد پُلی به زمان هر چی گلِ رُزه فدای سرخی لبات دیوونه شدم من بعدِ تو اینطوری نبودم قبلِ تو تو که این راهو باهام نمیایی حداقل منو بدرقه کن مستم میبینم من عکستو فقط اینجام بغل تو دور شد دستام از دستِ تو من عاشقم برعکسِ تو

میخوام برگردم ببین چقدر صبر کردم هر راهیو کج کردم ترجیحِ تو بود نبینی میخوام برگردم شاید یه روز عاشق شی همون آدمِ سابق شی تصمیمتو زود نگیری

اگه به منه که تو بودی همش از اول که بودم من تو روی تو لش روی کوکولی و حش رو راست جلوت نکنی دروغیو کشف ولی تو بودی یادت رفت که آشنا با کی شدی و عاشق کی شدی میگیری همش بهانه بیخودی قاط که میزنی روح و روانم و میجویی (بس کن) من هنوز آره همون آدم معروف خودی برا خودش یه گوهی خلاف ولی نمیشه نه مشمول اودی چون که حدم و میدونم من خطمو میچوقم ردم و دیوونم دوست دارم باشی ولی بری هم بازم هستم و میزونم ما سابقه داریم هنوز عاشق مایی دیگه آیندمون بیبی میل خودت فقط بپا تنها پیر نشی عین کوزت

میخوام برگردم ببین چقدر صبر کردم هر راهیو کج کردم ترجیحِ تو بود نبینی میخوام برگردم شاید یه روز عاشق شی همون آدمِ سابق شی تصمیمتو زود نگیری

یادته میخندیدیم زیاد به هر جوکامون نفهمیدم عمره کی اومد و رد شد آروم همه لبخند رو صورتا پژمرد با اون دلم یه ذره شده قد ته جوینتامون واسه چشمای ماهت توی شب تاریکم واسه حرفِ تو که نمیشه اصلاً جایی زد واسه وقتی که عاشقی و نشه کاری کرد چرا نمیرسم بهت باز هر چی راه میرم الکلی شدم من از مستیِ صدات کور میشدم میکردم وقتی که نگات بعد چند سال تو خوابم هستش تصویرت به جات توی عمق چشمات بشم غرقی که نجات نبینم تو بمون اینجا به جات من میرم میدونم خیلی برات الان غریبه ام کاش میشد تو هم برمیگشتی ولی من

میخوام برگردم ببین چقدر صبر کردم هر راهیو کج کردم ترجیحِ تو بود نبینی میخوام برگردم شاید یه روز عاشق شی همون آدمِ سابق شی تصمیمتو زود نگیری