Khazan

چو نسیم خزان بوزید گل و سبزه و لاله گذشت دگر از سر گلشن و دشت پرنده بهاری خموش و دلشکسته در آشیان نشسته

چو شاخه های پرگل می لرزد گل می ریزد ز باد سرد پاییز به گلشن غم انگیز

چو اشک تیره بختان ز شاخه درختان فتاده برگ لرزان

تو امید و قرار منی تو مه شب تار منی تو همیشه بهار منی در آن خزان زیبا من و تو مست و شیدا کنار هم نشستیم

نسیم مهرگانی گل میریخت بر گیسویت شکسته رونق گل دگر ز رنگ و بویت

خزان رسیده بر دشت بهار و سبزه بگذشت بهار من کجایی؟ بهار من کجایی؟