Vadeye Ma Labe Darya

عصر ما، عصر فریبه عصر اسمای غریبه عصر پژمردن گلدون چترای سیاه تو بارون

شهر ما سرش شلوغه وعده هاش همه دروغه آسموناش پُره دوده قلب عاشقاش كبوده

كاش تو قحطیِ شقایق بشینیم توی یه قایق بزنیم دلو به دریا من و تو تنهای تنها

خونه هامون پُره نرده پشت هر پنجره پرده قفسا پُره پرنده لبای بدون خنده

چشما خونه ی سؤاله مهربون شدن محاله نه برای عشق میلی نه كسی به فكر لیلی

كاش تو قحطیِ شقایق بشینیم توی یه قایق بزنیم دلو به دریا من و تو تنهای تنها

اون قده می ریم كه ساحل از من و تو بشه غافل قایقو با هم می رونیم اونجا تا ابد می مونیم

جایی كه نه آسمونش نه صدای مردمونش نه غمش نه جنب و جوشش نه گلای گل فروشش مث اینجا آهنی نیست مث اینجا آهنی نیست

پس ببین یادت بمونه كسیم اینو ندونه زنده بودیم اگه فردا وعده ی ما لب دریا زنده بودیم اگه فردا وعده ی ما لب دریا زنده بودیم اگه فردا وعده ی ما لب دریا زنده بودیم اگه فردا وعده ی ما لب دریا