Ey Sareban

ای ساربان ای کاروان لیلای من کجا می بری؟ با بردن لیلای من جان و دل مرا می بری ای ساربان! کجا می روی؟ لیلای من! چرا می بری؟ ای ساربان! کجا می روی؟ لیلای من چرا می بری؟

در بستن، پیمان ما تنها گواه ما شد خدا تا این جهان برپا بود این عشق ما بماند به جا ای ساربان! کجا می روی؟ لیلای من! چرا می بری؟ ای ساربان! کجا می روی؟ لیلای من! چرا می بری؟

تمامی دينم به دنيای فانی شراره عشقی که شد زندگانی به ياد ياری خوشا قطره اشکی به سوز عشقی خوشا زندگانی هميشه خدايا، محبت دل ها به دل ها بماند بسان دل ما که ليلی و مجنون فسانه شود حکايت ما جاودانه شود

تو اکنون زعشقم گريزانی غمم را ز چشمم نمی خوانی ازاين غم چو حالم نمی دانی

پس از تو نمونم برای خدا تو مرگ دلم را ببين و برو چو طوفان سختی ز شاخه غم گل هستی ام را بچين و برو که هستم من آن تک درختی که در پای طوفان نشسته همه شاخه های وجودش زخشم طبيعت شکسته

ای ساربان ای کاروان ليلای من کجا می بری؟ با بردن ليلای من جان و دل مرا می بری ای ساربان! کجا می روی؟ ليلای من! چرا می بری؟