Avaz

گلعُذاری ز گلستان جهان ما را بس زین چمن سایه آن سرو روان ما را بس من و همصحبتی اهل ریا دورم باد از گرانان جهان رَطل گران ما را بس

قصر فردوس به پاداش عمل می بخشند ما که رندیم و گدا دیر مغان ما را بس، ما را بس

یار با ماست چه حاجت که زیادت طلبیم دولت، دولت صحبت آن مونس جان ما را بس بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین کاین اشارت ز جهان گذران ما را بس